Ένας πόνος ή μια κράμπα στη γάμπα που εμφανίζεται σταθερά στο περπάτημα και υποχωρεί με λίγη ξεκούραση δεν είναι απλή κούραση ή γήρανση. Πολύ συχνά είναι το πρώτο, διακριτικό σημάδι ότι οι αρτηρίες των ποδιών έχουν αρχίσει να στενεύουν.

Πολλοί το αποδίδουν στην ηλικία: μετά από κάποια απόσταση περπατήματος, η γάμπα αρχίζει να πονά ή να «σφίγγει», τους αναγκάζει να σταματήσουν, και μέσα σε ένα με δύο λεπτά ξεκούρασης ο πόνος περνά. Το χαρακτηριστικό είναι ότι το μοτίβο επαναλαμβάνεται: ο πόνος εμφανίζεται σχεδόν πάντα στην ίδια απόσταση και φεύγει σχεδόν πάντα με τον ίδιο τρόπο. Αυτό το μοτίβο έχει όνομα, λέγεται διαλείπουσα χωλότητα, και είναι το κλασικό σύμπτωμα μιας πάθησης που εξελίσσεται σιωπηλά: της περιφερικής αρτηριοπάθειας.

Τι είναι η διαλείπουσα χωλότητα;

Διαλείπουσα χωλότητα είναι ο πόνος, η κράμπα ή η αίσθηση κόπωσης στους μυς των ποδιών που εμφανίζεται κατά τη βάδιση και υποχωρεί με την ξεκούραση, συνήθως μέσα σε λιγότερο από δέκα λεπτά. Δεν είναι νόσος από μόνη της, αλλά σύμπτωμα: δείχνει ότι οι μύες, ενώ περπατάτε, ζητούν περισσότερο αίμα και οξυγόνο, αλλά οι στενωμένες αρτηρίες δεν προλαβαίνουν να το παρέχουν. Η λέξη «διαλείπουσα» περιγράφει ακριβώς αυτόν τον κύκλο: ο πόνος έρχεται με την προσπάθεια και χάνεται με την ανάπαυση.

Γιατί πονάνε τα πόδια στο περπάτημα;

Όταν περπατάτε, οι μύες των ποδιών δουλεύουν εντατικά και χρειάζονται πολλαπλάσιο αίμα σε σχέση με την ηρεμία. Σε ένα υγιές πόδι, οι αρτηρίες καλύπτουν άνετα αυτή τη ζήτηση. Όταν όμως μια αρτηρία έχει στενέψει από αθηρωματική πλάκα (τη σταδιακή συσσώρευση λίπους και χοληστερόλης στο τοίχωμα του αγγείου, δηλαδή την αθηροσκλήρωση), η ροή δεν επαρκεί την ώρα της προσπάθειας. Οι μύες λειτουργούν τότε με έλλειμμα οξυγόνου και αυτό μεταφράζεται σε πόνο ή κράμπα. Μόλις σταματήσετε, η ζήτηση πέφτει, η διαθέσιμη ροή ξανακαλύπτει τις ανάγκες και ο πόνος υποχωρεί. Γι’ αυτό ακριβώς ο πόνος είναι τόσο προβλέψιμος.

Πού εμφανίζεται ο πόνος και τι δείχνει η θέση του;

Πιο συχνά ο πόνος εντοπίζεται στη γάμπα, γιατί οι στενώσεις στην επιπολής μηριαία αρτηρία είναι οι πιο κοινές. Ανάλογα όμως με το ύψος της απόφραξης, μπορεί να εμφανιστεί και πιο ψηλά: πόνος στον γλουτό ή στο ισχίο παραπέμπει σε στένωση ψηλότερα, στο επίπεδο της αορτής και των λαγόνιων αρτηριών, ενώ πόνος στον μηρό σχετίζεται με τη μηριαία περιοχή. Ως γενικός κανόνας, η στένωση βρίσκεται ένα επίπεδο ψηλότερα από εκεί που πονάτε. Δύο ακόμη στοιχεία είναι χαρακτηριστικά: ο πόνος έρχεται σε μια σχετικά σταθερή απόσταση και επιδεινώνεται στην ανηφόρα ή στο γρήγορο βήμα, δηλαδή όταν αυξάνεται η ζήτηση.

Είναι πάντα σημάδι περιφερικής αρτηριοπάθειας;

Η διαλείπουσα χωλότητα είναι το κλασικό σύμπτωμα της περιφερικής αρτηριοπάθειας, δεν είναι όμως ο μόνος τρόπος με τον οποίο εκδηλώνεται η νόσος, ούτε ο πιο συχνός. Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία, μόνο περίπου το 10% των ασθενών με περιφερική αρτηριοπάθεια εμφανίζει την «κλασική» χωλότητα. Ένα μεγάλο ποσοστό έχει άτυπα ενοχλήματα και περίπου το 40% δεν έχει καθόλου συμπτώματα στα αρχικά στάδια. Αυτός είναι και ο λόγος που η πάθηση παραμένει συχνά υποδιαγνωσμένη.

Παράλληλα, δεν οφείλεται κάθε πόνος στη βάδιση σε αρτηρίες. Ο πόνος στα πόδια μπορεί να προέρχεται και από την οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης (νευρογενής χωλότητα) ή, σπανιότερα, από παθήσεις όπως η παγίδευση της ιγνυακής αρτηρίας. Γι’ αυτό η διάκριση χρειάζεται εξέταση από ειδικό. Σημασία έχει και το ποιος κινδυνεύει περισσότερο: το κάπνισμα, ο σακχαρώδης διαβήτης, η ηλικία, η υπέρταση, η υψηλή χοληστερίνη και το οικογενειακό ιστορικό είναι οι βασικοί παράγοντες κινδύνου.

Πότε πρέπει να ανησυχήσετε;

Σημαντικό είναι επίσης να θυμάστε ότι η αθηροσκλήρωση στα πόδια είναι η ίδια διεργασία με αυτή στην καρδιά και στον εγκέφαλο, οπότε η διαλείπουσα χωλότητα σηματοδοτεί και αυξημένο κίνδυνο εμφράγματος και εγκεφαλικού.

Πώς γίνεται η διάγνωση;

Η διερεύνηση ξεκινά από το ιστορικό και μια απλή κλινική εξέταση, όπου ο γιατρός ψηλαφεί τους σφυγμούς στα πόδια. Το πιο χρήσιμο πρώτο εργαλείο είναι ο σφυροβραχιόνιος δείκτης (ABI), μια ανώδυνη μέτρηση που συγκρίνει την πίεση στον αστράγαλο με την πίεση στο μπράτσο. Τιμή κάτω από 0,9 υποδηλώνει αρτηριακή νόσο στα κάτω άκρα. Ακολουθεί συνήθως έγχρωμο υπερηχογράφημα (triplex) των αρτηριών, που δείχνει πού και πόσο έχουν στενέψει τα αγγεία. Όταν σχεδιάζεται επέμβαση, μπορεί να χρειαστεί πιο λεπτομερής απεικόνιση με αξονική ή μαγνητική αγγειογραφία, ή, πιο σπάνια, ψηφιακή αγγειογραφία.

Θεραπεία και πρόληψη

Η βάση της αντιμετώπισης, ιδίως στα αρχικά στάδια, δεν είναι το χειρουργείο, αλλά ο έλεγχος των αιτίων και η άσκηση. Η διακοπή του καπνίσματος είναι το πιο καθοριστικό μέτρο. Παράλληλα ρυθμίζονται ο διαβήτης, η πίεση και η χοληστερίνη. Ένα οργανωμένο πρόγραμμα βάδισης βοηθά σημαντικά: αν και ακούγεται παράδοξο, το τακτικό, ελεγχόμενο περπάτημα (τυπικά με κύκλους βάδισης, ξεκούρασης και ξανά βάδισης, τις περισσότερες ημέρες της εβδομάδας) εκπαιδεύει το πόδι να αναπτύσσει παράπλευρη κυκλοφορία και αυξάνει την απόσταση χωρίς πόνο. Ο γιατρός μπορεί επίσης να χορηγήσει φαρμακευτική αγωγή, όπως αντιαιμοπεταλιακά και στατίνες που προστατεύουν τα αγγεία, ενώ σε επιλεγμένες περιπτώσεις υπάρχουν και φάρμακα που βελτιώνουν ειδικά την απόσταση βάδισης.

Όταν ο πόνος περιορίζει σοβαρά την καθημερινότητα ή όταν υπάρχουν σημάδια κρίσιμης ισχαιμίας, εξετάζονται επεμβατικές λύσεις που αποκαθιστούν τη ροή. Σήμερα το μεγαλύτερο μέρος των στενώσεων αντιμετωπίζεται ενδαγγειακά, δηλαδή ελάχιστα επεμβατικά, με αγγειοπλαστική με μπαλόνι, τοποθέτηση στεντ ή ενδοαυλική αφαίρεση της αθηρωματικής πλάκας (αθηρεκτομή). Σε ορισμένες περιπτώσεις επιλέγεται η χειρουργική παράκαμψη (bypass). Η επιλογή γίνεται εξατομικευμένα, με βάση τη θέση και την έκταση της βλάβης.

Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν υποκαθιστά την εξατομικευμένη ιατρική εκτίμηση. Αν εμφανίζετε πόνο στα πόδια κατά τη βάδιση ή κάποιο από τα παραπάνω σημάδια, απευθυνθείτε σε αγγειοχειρουργό.

Το ηλεκτρονικό τσιγάρο είναι μια συσκευή που θερμαίνει υγρό για να δημιουργήσει ατμό, τον οποίο εισπνέει ο χρήστης. Το υγρό περιέχει συνήθως νικοτίνη, αρωματικές ουσίες και άλλες χημικές ενώσεις. Πολλοί θεωρούν ότι είναι λιγότερο βλαβερό επειδή δεν περιέχει πίσσα ή τα ίδια επίπεδα τοξικών καύσης που βρίσκουμε στα συμβατικά τσιγάρα. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ακίνδυνο. Ισχύει επιστημονικά ότι το ηλεκτρονικό τσιγάρο είναι λιγότερο βλαβερό από το συμβατικό κάπνισμα;

 

Πώς το ηλεκτρονικό τσιγάρο μπορεί να επηρεάσει τα αγγεία μας;

Οι ατμοί από το ηλεκτρονικό τσιγάρο περιέχουν νικοτίνη και άλλα χημικά που μπορούν να προκαλέσουν αγγειοσύσπαση (στένωση των αγγείων), οξειδωτικό στρες και φλεγμονή. Αυτοί οι μηχανισμοί επηρεάζουν την ελαστικότητα και τη λειτουργία των αγγείων, αυξάνοντας μακροπρόθεσμα τον κίνδυνο για υπέρταση και καρδιαγγειακά νοσήματα.

Αν και σε ορισμένες περιπτώσεις, η μετάβαση από το κάπνισμα στο ηλεκτρονικό τσιγάρο μπορεί να μειώσει την έκθεση σε ορισμένες τοξικές ουσίες, δεν είναι απαλλαγμένη από κινδύνους. Η βλάβη στα αγγεία είναι πραγματική και καλά τεκμηριωμένη. Επίσης, πολλοί χρήστες γίνονται “διπλοί χρήστες”, δηλαδή χρησιμοποιούν ηλεκτρονικό τσιγάρο και κανονικό τσιγάρο μαζί, πράγμα που εντείνει τον συνολικό κίνδυνο.

 

Πώς επηρεάζει η νικοτίνη του ηλεκτρονικού τσιγάρου τη λειτουργία της καρδιάς και του κυκλοφορικού;

Η νικοτίνη, ανεξαρτήτως τρόπου λήψης, προκαλεί αύξηση της καρδιακής συχνότητας, της αρτηριακής πίεσης και του καρδιακού έργου. Αυτή η επίδραση είναι άμεση και μπορεί, με την πάροδο του χρόνου, να οδηγήσει σε υπέρταση, αθηροσκλήρωση και αυξημένο κίνδυνο για έμφραγμα ή εγκεφαλικό επεισόδιο.

 

Τι δείχνουν οι πρόσφατες μελέτες για την επίδραση του ηλεκτρονικού τσιγάρου στα αιμοφόρα αγγεία;

Πρόσφατες κλινικές και εργαστηριακές μελέτες έχουν δείξει ότι η χρήση ηλεκτρονικού τσιγάρου μπορεί να οδηγήσει σε δυσλειτουργία του ενδοθηλίου — δηλαδή του εσωτερικού στρώματος των αιμοφόρων αγγείων. Επιπλέον, έχει παρατηρηθεί αύξηση της αρτηριακής πίεσης και της καρδιακής συχνότητας αμέσως μετά τη χρήση, ακόμα και σε νέους και υγιείς χρήστες.

Οι έφηβοι είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι, καθώς η νικοτίνη μπορεί να επηρεάσει την ανάπτυξη του εγκεφάλου και τη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης. Επιπλέον, η πρόωρη έκθεση σε ουσίες που επηρεάζουν το αγγειακό σύστημα αυξάνει τον μακροχρόνιο καρδιαγγειακό κίνδυνο.

 

Υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στα υγρά των ηλεκτρονικών τσιγάρων ως προς την αγγειακή τους επίδραση;

Οι διάφορες γεύσεις και χημικές ουσίες που προστίθενται στα υγρά μπορεί να έχουν διαφορετική τοξικότητα. Ορισμένα αρωματικά, όπως αυτά με άρωμα κανέλας ή βουτύρου, έχουν βρεθεί να προκαλούν αυξημένο οξειδωτικό στρες και τοξικότητα στο ενδοθήλιο, επιβαρύνοντας περισσότερο τα αγγεία.

Πρόληψη βλάβης των αγγείων

Εάν κάποιος σταματήσει το ηλεκτρονικό τσιγάρο, μπορεί να προληφθεί η ενδεχόμενη βλάβη των αγγείων. Η ενδοθηλιακή λειτουργία μπορεί να βελτιωθεί σημαντικά μέσα σε εβδομάδες ή μήνες μετά τη διακοπή, ειδικά σε νεότερα άτομα και χωρίς άλλους καρδιαγγειακούς παράγοντες κινδύνου. Ωστόσο, αν η χρήση είναι μακροχρόνια ή συνδυάζεται με άλλα βλαπτικά, η πλήρης αποκατάσταση μπορεί να μην είναι πάντα δυνατή.

Το ηλεκτρονικό τσιγάρο δεν είναι ακίνδυνο και μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις στην αγγειακή υγεία. Αν και μπορεί να προσφέρει κάποια μείωση κινδύνου για χρόνιους καπνιστές που μεταβαίνουν πλήρως σε αυτό, δεν συνιστάται για μη καπνιστές ή νέους. Η καλύτερη στρατηγική για την υγεία των αγγείων είναι η πλήρης αποχή από όλες τις μορφές νικοτίνης και ατμιστικών προϊόντων.

Οργανισμοί όπως η Αμερικανική Καρδιολογική Εταιρεία (AHA) και η Ευρωπαϊκή Εταιρεία Καρδιολογίας (ESC) επισημαίνουν ότι τα ηλεκτρονικά τσιγάρα δεν είναι ακίνδυνα και δεν συνιστώνται ως μέσα μακροχρόνιας χρήσης. Τονίζουν την ανάγκη για περαιτέρω έρευνα, ενώ προτείνουν εναλλακτικές μεθόδους διακοπής του καπνίσματος που έχουν επιστημονικά τεκμηριωμένη ασφάλεια και αποτελεσματικότητα.

Φροντίστε την αγγειακή σας υγεία με υπευθυνότητα. Συμβουλευτείτε τον Δρ. Μπίσδα για εξειδικευμένη αξιολόγηση και καθοδήγηση στη μείωση του καρδιαγγειακού κινδύνου από το ηλεκτρονικό τσιγάρο.

Η στυτική δυσλειτουργία είναι μια από τις πιο συχνές παθήσεις του πέους που δύναται να επηρεάσει σημαντικά την ποιότητα ζωής ενός άνδρα. Εάν και η στυτική δυσλειτουργία αποτελεί θέμα «ταμπού» για πολλούς άνδρες, η έγκαιρη διάγνωση της πάθησης και ο προσδιορισμός της αιτίας, αυξάνει τις πιθανότητες επιτυχούς αντιμετώπισης.

 

Τι είναι η στυτική δυσλειτουργία;

Η στυτική δυσλειτουργία χαρακτηρίζεται από την αδυναμία επίτευξης ή διατήρησης στύσης. Η στύση αποτελεί μια σύνθετη διαδικασία η οποία απαιτεί την ορθή λειτουργία του νευρικού, αγγειακού και ορμονικού συστήματος. Στην περίπτωση που σε κάποια από τις παραπάνω λειτουργίες προκύψει πρόβλημα, τότε μπορεί να εμφανιστεί η στυτική δυσλειτουργία.

Είναι σημαντικό να αναφέρουμε πως η στυτική δυσλειτουργία που εμφανίζεται περιστασιακά, λόγω άγχους ή κούρασης, διαφέρει από τη χρόνια στυτική δυσλειτουργία που παραμένει άνω των τριών μηνών.

Στυτική δυσλειτουργίες: Αιτίες

Οι αίτιες της στυτικής δυσλειτουργίας είναι συνήθως:

• Αγγειακής αιτιολογίας: Αποτελεί το 60-80% των περιστάσεων που συνδέεται με την εμφάνισης αθηροσκλήρωσης των αγγείων του πέους στα πλαίσια αρτηριακής υπέρτασης, καπνίσματος και σακχαρώδη διαβήτη.
• Νευρολογικής φύσεως: Το10-20% των περιπτώσεων οφείλεται σε σκλήρυνση κατά πλάκας.
• Φαρμακευτικής αιτιολογίας: Η λήψη φαρμάκων αποτελεί το 5-10% των περιστατικών καθώς τα αντικαταθλιπτικά

 

Αυτό που είναι σημαντικό να αναφερθεί είναι πως το 50% των ανδρών πριν την εκδήλωση  στεφανιαίας νόσου, εμφανίζουν στυτική δυσλειτουργία. Συνεπώς, σε αυτή την περίπτωση η έγκαιρη διάγνωση της στυτικής δυσλειτουργίας, μπορεί να λειτουργήσει ως μέσω πρόληψης σοβαρών καρδιαγγειακών νοσημάτων.

 

Στυτική δυσλειτουργία στα  50  και 60

Η στυτική δυσλειτουργία στους άνδρες αυξάνεται στην ηλικία των 50 έως 60 ετών. Η στυτική δυσλειτουργία στα 50 σχετίζεται συχνά με μεταβολικές και ορμονικές αλλαγές, ενώ στα 60 γίνεται ακόμα πιο συχνή λόγω αγγειακής φθοράς και χρόνιων νοσημάτων. Ωστόσο, δεν αποτελεί φυσιολογικό κομμάτι της γήρανσης και δεν πρέπει να παραμελείται.

Οι άνδρες αυτής της ηλικιακής ομάδας, μπορεί να παρατηρήσουν συμπτώματα:

• Μειωμένης σκληρότητας στύσης
• Σύντομη διάρκεια στύσης
• Μειωμένη ή ανύπαρκτη πρωινή στύση

 

Θεραπεία στυτικής δυσλειτουργίας

Η θεραπεία της στυτικής δυσλειτουργίας προσαρμόζεται ανάλογα με την αιτία και τη βαρύτητα του προβλήματος και καθορίζεται από το θεράποντα ανδρολόγο/ουρολόγο. Εάν η στυτική δυσλειτουργία  προκαλείται λόγω αγγειακής δυσλειτουργίας,  συστήνεται η άμεση έναρξη φαρμακευτικής αγωγής με ή χωρίς τη χρήση ενδοπεϊκών ενέσεων και κρουστικών κυμάτων. Σε περίπτωση που δεν παρατηρηθεί ουσιαστική βελτίωση εντός 3 έως 6 μηνών, ο ασθενής μπορεί να παραπεμφθεί σε Αγγειοχειρουργό για περαιτέρω διερεύνηση με διαγνωστική αγγειογραφία.

 

Αντιμετώπιση στυτική δυσλειτουργίας – Αγγειοπλαστική

Ο Αγγειοχειρουργός κατά τη διάρκεια της αγγειογραφίας, μπορεί να διαγνώσει και να θεραπεύσει τα αίτια της στυτικής λειτουργίας. Στην περίπτωση που εντοπιστεί στένωση ή απόφραξη αγγείου, τότε εφαρμόζεται αγγειοπλαστική μέσω της τοποθέτησης ειδικού μπαλονιού που φέρει φαρμακευτική επικάλυψη.

Η τοποθέτηση φαρμακωμένου ενδονάρθηκα  (stent) πραγματοποιείται, εάν το αποτέλεσμα τη αγγειοπλαστικής δεν είναι ικανοποιητικό.

Παράλληλα, ιδιαίτερης σημασίας είναι η εκτέλεση αγγειογραφίας με τη χρήση διοξειδίου του άνθρακα, με στόχο τη μελέτη της αιμάτωσης των σηραγγωδών σωμάτων. Το διοξείδιο του άνθρακα, χάρη στο χαμηλό του ιξώδες, μπορεί να εισχωρεί εύκολα στη μικροκυκλοφορία των σηραγγωδών σωμάτων, εφόσον δεν υπάρχουν αγγειακά προβλήματα. Ωστόσο, σε διαβητικούς ασθενείς με διαταραχές στη μικροκυκλοφορία, το διοξείδιο του άνθρακα δεν μπορεί να διαχυθεί επαρκώς στα σηραγγώδη σώματα, γεγονός που αναδεικνύει σοβαρή αγγειακή δυσλειτουργία. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο ασθενής δεν χρειάζεται να αναλωθεί σε άσκοπες θεραπείες, αλλά ενδείκνυται η τοποθέτηση πεϊκής πρόθεσης από εξειδικευμένο ανδρολόγο ως η μόνη αποτελεσματική θεραπευτική επιλογή.

Ποιο είναι το καλύτερο χάπι για στυτική δυσλειτουργία;

Δεν υπάρχει ένα «καλύτερο» χάπι για όλους. Η σωστή επιλογή εξαρτάται από το ιατρικό ιστορικό, τη διάρκεια δράσης που επιθυμεί ο ασθενής και την ανταπόκρισή του στη δραστική ουσία. Ο ανδρολόγος είναι αυτός που μπορεί να καθορίσει ποιο είναι το καταλληλότερο σκεύασμα.

Η στυτική δυσλειτουργία που μπορεί να επηρεάσει κάθε άνδρα, ανεξαρτήτως ηλικίας. Με τη σωστή διάγνωση και εξατομικευμένη θεραπεία, οι περισσότεροι άνδρες μπορούν να αποκαταστήσουν τη σεξουαλική τους λειτουργία. Επειδή η στυτική δυσλειτουργία έχει τις περισσότερες φορές  αγγειακή δυσλειτουργία, η συμβολή ενός εξειδικευμένου Αγγειοχειρουργού είναι καθοριστικής σημασίας. Επικοινωνήστε με τον Δρ. Θεοδόσιο Μπίσδα, Καθηγητή Αγγειοχειρουργικής  και  Διευθυντή της Αγγειοχειρουργικής Κλινικής του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών, για να λάβετε την κατάλληλη συμβουλευτική.

Η φλεβική ανεπάρκεια είναι μια κατάσταση κατά την οποία οι φλέβες δεν μπορούν να μεταφέρουν αποτελεσματικά το αίμα πίσω στην καρδιά, προκαλώντας στασιμότητα αίματος στα κάτω άκρα. Οι κιρσοί, δηλαδή οι διατεινόμενες και πρησμένες φλέβες, είναι συχνά αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης και συνήθως εντοπίζονται στα πόδια. Ο Δρ. Θεοδόσιος Μπίσδας, Αν. Καθηγητής Αγγειοχειρουργικής, Διευθυντής Γ’ Αγγειοχειρουργικής Κλινικής στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών, αναλύει τη φλεβική ανεπάρκεια (κιρσούς),καθώς και τη θεραπεία τους.

 

Τι είναι η Φλεβική Ανεπάρκεια και οι Κιρσοί;

Η φλεβική ανεπάρκεια είναι μια πάθηση όπου οι φλέβες, κυρίως στα κάτω άκρα, δεν λειτουργούν σωστά, αδυνατώντας να επιστρέψουν το αίμα στην καρδιά. Συνήθως, αυτό οφείλεται στην αδυναμία των βαλβίδων των φλεβών να κλείσουν σωστά, με αποτέλεσμα το αίμα να σταματά ή να κυκλοφορεί ανάποδα. Οι κιρσοί αποτελούν ένα σύνηθες σύμπτωμα της χρόνιας φλεβικής ανεπάρκειας, κατά το οποίο οι φλέβες διογκώνονται, συστρέφονται και γίνονται ορατές κάτω από το δέρμα, κυρίως στα κάτω άκρα.

 

Συμπτώματα της Φλεβικής Ανεπάρκειας & των Κιρσών

Τα συμπτώματα της φλεβικής ανεπάρκειας και των κιρσών περιλαμβάνουν:

• Πρήξιμο στα πόδια ή τους αστραγάλους, ειδικά το απόγευμα ή μετά από παρατεταμένη ορθοστασία.
• Αίσθημα βάρους ή κόπωσης στα πόδια.
• Πόνος ή αίσθημα καψίματος κατά τη διάρκεια της δραστηριότητας ή μετά την παρατεταμένη ορθοστασία.
• Ορατοί κιρσοί (διατεινόμενες, μπλε ή μωβ φλέβες) που μπορεί να είναι πρησμένοι και ενοχλητικοί.
• Αλλαγές στο δέρμα γύρω από τις φλέβες, όπως σκουρόχρωμα σημεία ή υπερβολική ξηρότητα.
• Ανοιχτές πληγές ή έλκη κοντά στους κιρσούς, που ενδέχεται να μην επουλώνονται εύκολα.
• Κράμπες ή σφιξίματα στους μύες των ποδιών, κυρίως τη νύχτα.
• Αίσθηση φαγούρας ή ερεθισμού στην περιοχή των κιρσών.

 

Αιτίες και Παράγοντες Κινδύνου

Οι αιτίες και οι παράγοντες κινδύνου για τη φλεβική ανεπάρκεια και τους κιρσούς περιλαμβάνουν:

Αιτίες:

• Αδυναμία των βαλβίδων των φλεβών: Οι βαλβίδες που βοηθούν στη ροή του αίματος προς την καρδιά ενδέχεται να αδυνατίσουν ή να βλάπτονται, προκαλώντας αναστροφή της ροής του αίματος.
• Γενετική προδιάθεση: Ορισμένα άτομα μπορεί να έχουν κληρονομηθεί αδύναμες φλέβες ή προδιάθεση για κιρσούς.
• Γήρανση: Με την ηλικία, οι φλέβες χάνουν την ελαστικότητά τους, και οι βαλβίδες μπορεί να μην κλείνουν σωστά.
• Καθιστική ζωή ή παρατεταμένη ορθοστασία: Η ακινησία ή η παρατεταμένη παραμονή όρθιος επηρεάζει την καλή κυκλοφορία του αίματος.

Παράγοντες κινδύνου:

• Ηλικία: Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι είναι πιο επιρρεπείς στη φλεβική ανεπάρκεια.
• Φύλο: Οι γυναίκες είναι πιο επιρρεπείς, κυρίως λόγω ορμονικών αλλαγών κατά την εγκυμοσύνη ή τη χρήση αντισυλληπτικών.
• Εγκυμοσύνη: Η αυξημένη πίεση στις φλέβες των ποδιών κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να οδηγήσει σε κιρσούς.
• Περίσσεια βάρους: Η παχυσαρκία αυξάνει την πίεση στις φλέβες των ποδιών, επιδεινώνοντας την κατάσταση.
• Οικογενειακό ιστορικό: Εάν κάποιος από την οικογένεια έχει κιρσούς ή φλεβική ανεπάρκεια, ο κίνδυνος είναι υψηλότερος.
• Καθιστική ζωή ή έλλειψη άσκησης: Η έλλειψη κινητικότητας μειώνει την κυκλοφορία του αίματος και προάγει τη συσσώρευση υγρών στις φλέβες.
• Κάπνισμα: Το κάπνισμα μπορεί να βλάψει τα τοιχώματα των αιμοφόρων αγγείων και να συμβάλει στην ανάπτυξη κιρσών.

 

Φλεβική ανεπάρκεια/ κιρσοί: Αντιμετώπιση

Η αντιμετώπιση της φλεβικής ανεπάρκειας και των κιρσών εξαρτάται από τη σοβαρότητα της κατάστασης και τις ανάγκες του ασθενούς.

1. Συντηρητική Θεραπεία:

• Φαρμακευτική αγωγή: για την ανακούφιση από το πρήξιμο, τον πόνο και τη φλεγμονή.
• Κάλτσες ή καλσόν διαβαθμισμένης συμπίεσης: Ειδικά καλσόν ή κάλτσες που βοηθούν στη βελτίωση της κυκλοφορίας του αίματος και την ελάττωση του πρηξίματος.
• Άσκηση: Η συστηματική άσκηση και η διατήρηση ενός φυσιολογικού βάρους βοηθούν στη βελτίωση της κυκλοφορίας του αίματος.

2. Επεμβατικές Μέθοδοι:

• Σκληροθεραπεία: Η εισαγωγή ειδικών ουσιών (σκλήρυνση) στις κιρσώδεις φλέβες, οι οποίες προκαλούν το κλείσιμο των φλεβών και την ανακούφιση από τα συμπτώματα.
• Αφαίρεση του επιφανειακού φλεβικού δικτύου (Laser (λέιζερ), ραδιοσυχνότητες, χρήση ιατρικής κόλλας)
• Κλασική ανοικτή χειρουργική μέθοδος (εκρίζωση της φλέβας)

Πρόληψη φλεβικής ανεπάρκειας:

• Αποφυγή της παρατεταμένης ορθοστασίας ή καθιστικής ζωής
• Αύξηση της φυσικής δραστηριότητας: Καθημερινές δραστηριότητες όπως το περπάτημα βοηθούν στην ενίσχυση της κυκλοφορίας.
• Διατήρηση του σωματικού βάρους και αποφυγή της παχυσαρκίας

Εάν παρατηρήσετε συμπτώματα όπως πρήξιμο, πόνο ή αλλαγές στο δέρμα των ποδιών σας, είναι σημαντικό να συμβουλευτείτε άμεσα έναν ειδικό. Επισκεφτείτε τον Δρ. Μπίσδα για μια πλήρη αξιολόγηση και εξατομικευμένη θεραπεία, η οποία στοχεύει στη βελτίωση της ποιότητας ζωής και αποφυγής των επιπλοκών.

Η επιπολής θρομβοφλεβίτιδα είναι μία μορφή φλεβικής θρόμβωσης που αναπτύσσεται συνήθως στην επιφανειακή φλέβα του ποδιού ή χεριού.  Συνήθως η πάθηση είναι αποτέλεσμα τραυματισμού, ακινησίας, εκτεταμένης φλεβικής ανεπάρκειας ή άλλων καταστάσεων που επηρεάζουν την κυκλοφορία και πηκτικότητα του αίματος. Ο Δρ. Θεοδόσιος Μπίσδας, MD, PhD, FACS, Αν. Καθηγητής Αγγειοχειρουργικής, Διευθυντής Γ’ Αγγειοχειρουργικής Κλινικής στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών, αναφέρεται στη σημασία της έγκαιρης διάγνωσης και θεραπείας της επιπολής θρομβοφλεβίτιδας για την αποφυγή επιπλοκών που μπορεί να επηρεάσουν την υγεία του ασθενούς.

 

Τι είναι η επιπολής θρομβοφλεβίτιδα;

Η επιπολής θρομβοφλεβίτιδα είναι μια φλεγμονώδης κατάσταση που επηρεάζει τις επιφανειακές φλέβες του σώματος, συχνότερα στα κάτω άκρα. Σε αντίθεση με τη εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση, η οποία επηρεάζει μεγαλύτερα και βαθύτερα αγγεία, η επιφανειακή θρομβοφλεβίτιδα συνοδεύεται από μικρότερο κίνδυνο σοβαρών επιπλοκών. Παρόλα αυτά, αν δεν αντιμετωπιστεί, μπορεί να προκαλέσει δυσφορία και τοπικές επιπλοκές. Σε παραμελημένες καταστάσεις μπορεί να οδηγήσει σε πνευμονική εμβολή όταν ο θρόμβος επεκταθεί μέχρι το σημείο επικοινωνίας των επιφανειακών και εν τω βάθει φλεβών.

 

Πώς προκαλείται η επιπολής θρομβοφλεβίτιδα;

Η επιπολής θρομβοφλεβίτιδα προκαλείται λόγω της ύπαρξης τραυματισμού ή ερεθισμού στο τοίχωμα μιας επιφανειακής φλέβας, που οδηγεί στον σχηματισμό θρόμβου και στη φλεγμονή της φλέβας. Συνηθισμένες αιτίες περιλαμβάνουν:

• Τραύμα ή κακώσεις: Ένας μικρός τραυματισμός ή ιατρικές διαδικασίες όπως η τοποθέτηση φλεβοκαθετήρα ή η γρήγορη έγχυση κάποιου φαρμάκου μπορούν να ερεθίσουν τη φλέβα.
• Παρατεταμένη ακινησία: Η μείωση της κυκλοφορίας του αίματος αυξάνει τον κίνδυνο θρόμβωσης.
• Φλεβική ανεπάρκεια (κιρσοί): Η δυσλειτουργία των φλεβικών βαλβίδων προκαλεί συγκέντρωση αίματος και αυξάνει την πιθανότητα θρόμβων.
• Αυξημένη πηκτικότητα αίματος: Καταστάσεις όπως η εγκυμοσύνη, η λήψη αντισυλληπτικών χαπιών σε συνδυασμό με το κάπνισμα, ο καρκίνος ή κληρονομικές διαταραχές αυξάνουν την πιθανότητα σχηματισμού θρόμβων.
• Λοίμωξη ή φλεγμονή: Σε σπάνιες περιπτώσεις, μπορεί να προκληθεί από λοίμωξη κοντά στη φλέβα.

 

Συμπτώματα της επιπολής θρομβοφλεβίτιδας

Τα συμπτώματα της επιπολής θρομβοφλεβίτιδας εμφανίζονται συνήθως κατά μήκος μιας επιφανειακής φλέβας. Τα πιο κοινά περιλαμβάνουν:

• Ερυθρότητα: Η περιοχή γύρω από τη φλέβα γίνεται κόκκινη και μπορεί να είναι πιο ζεστή από το υπόλοιπο δέρμα.
• Πόνος και ευαισθησία: Εμφανίζεται πόνος κατά μήκος της φλέβας, ιδιαίτερα κατά την επαφή.
• Πρήξιμο: Η προσβεβλημένη φλέβα δύναται να διογκωθεί, και η περιοχή γύρω της να εμφανίσει οίδημα.
• Σκληρία: Η φλέβα μπορεί να αποκτήσει σκληρή υφή ή να μοιάζει με «σχοινί» κάτω από το δέρμα.
• Τοπική θερμότητα: Η φλεγμονή προκαλεί αύξηση της θερμοκρασίας στην περιοχή της φλέβας.

 

Πόσο σοβαρή είναι η επιπολής θρομβοφλεβίτιδα

Η επιπολής θρομβοφλεβίτιδα είναι συνήθως μια ήπια και αυτοπεριοριζόμενη κατάσταση που δεν θέτει σε κίνδυνο τη ζωή. Ωστόσο, σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να εξελιχθεί σε πιο σοβαρή κατάσταση, όπως βαθιά φλεβική θρόμβωση όπου ο θρόμβος επηρεάζει τις βαθύτερες φλέβες, αυξάνοντας τον κίνδυνο πνευμονικής εμβολής.

 

Πώς αντιμετωπίζεται η επιπολής θρομβοφλεβίτιδα

Η επιπολής θρομβοφλεβίτιδα αντιμετωπίζεται συνήθως με απλές και μη επεμβατικές μεθόδους, οι οποίες στοχεύουν στη μείωση του πόνου, της φλεγμονής και στην αποτροπή επιπλοκών. Οι βασικές μέθοδοι αντιμετώπισης περιλαμβάνουν:

1. Αντιφλεγμονώδη φάρμακα: Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη (όπως η ιβουπροφαίνη) μπορούν να βοηθήσουν στην ανακούφιση των συμπτωμάτων.
2. Ανύψωση των ποδιών: Η ανύψωση των προσβεβλημένων άκρων βελτιώνει την κυκλοφορία του αίματος και μειώνει το πρήξιμο.
3. Συμπιεστικές κάλτσες: Οι ειδικές κάλτσες υποστηρίζουν τη φλεβική κυκλοφορία και αποτρέπουν την επιδείνωση της κατάστασης.
4. Ασκήσεις κίνησης: Ήπιες ασκήσεις, όπως περπάτημα, διατηρούν τη ροή του αίματος και αποτρέπουν τη στάση του.
5. Αντιπηκτική αγωγή:: Ανάλογα με την έκταση και την θέση του θρόμβου σε σχέση με το εν τω βάθει φλεβικό δίκτυο, ο γιατρός προτείνει αντιπηκτική θεραπεία ή, σπανιότερα, απολίνωση του σημείου επικοινωνίας μεταξύ επιφανειακού και εν τω βάθει φλεβικού δικτύου.

 

Η έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία της επιπολής θρομβοφλεβίτιδας είναι καθοριστικής σημασίας για την πρόληψη σοβαρότερων επιπλοκών. Αν εμφανίσετε συμπτώματα όπως ερυθρότητα, πόνο ή διόγκωση στην περιοχή μιας φλέβας, επισκεφθείτε άμεσα τον Δρ. Θεοδόσιο Μπίσδα για εξατομικευμένη διάγνωση και θεραπεία.

Οι θρόμβοι στις αρτηρίες αποτελούν σοβαρή απειλή για την υγεία, καθώς μπορούν να διακόψουν τη ροή του αίματος, οδηγώντας σε επικίνδυνες καταστάσεις όπως η αρτηριακή θρόμβωση ή η εμβολή. Στο παρόν άρθρο, θα εξετάσουμε τι είναι ο θρόμβος, πώς δημιουργείται, τις διαφορές μεταξύ αρτηριακής θρόμβωσης και εμβολής, τα συμπτώματα, τις επιπλοκές, τις μεθόδους αντιμετώπισης και τα προληπτικά μέτρα. Τέλος, θα υπογραμμίσουμε την εξειδίκευση του αγγειοχειρουργού κ. Μπίσδα στις σύγχρονες τεχνικές θεραπείας.

 

Τι είναι ο θρόμβος;

Ο θρόμβος είναι μια μάζα αίματος που σχηματίζεται μέσω της πήξης του αίματος. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, η πήξη είναι μια απαραίτητη διαδικασία για την επούλωση τραυμάτων. Ωστόσο, όταν ο θρόμβος σχηματίζεται μέσα σε αιμοφόρα αγγεία χωρίς να υπάρχει τραύμα, μπορεί να διαταράξει τη ροή του αίματος και να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα.

 

Πώς δημιουργείται ο θρόμβος στις αρτηρίες;

Η δημιουργία θρόμβων σχετίζεται με τη διαταραχή της φυσιολογικής ροής του αίματος, τη βλάβη στο ενδοθήλιο των αγγείων ή την υπερπηκτικότητα του αίματος. Συγκεκριμένα, οι κύριοι παράγοντες περιλαμβάνουν:

1. Αθηροσκλήρωση: Η συσσώρευση λιπιδίων και χοληστερόλης στα τοιχώματα των αρτηριών προκαλεί φλεγμονή και βλάβες, οδηγώντας σε σχηματισμό θρόμβων.
2. Τραύματα ή χειρουργικές επεμβάσεις: Βλάβες στα αγγεία αυξάνουν την πιθανότητα πήξης.
3. Παρατεταμένη ακινησία: Η στασιμότητα του αίματος αυξάνει τον κίνδυνο θρόμβων.
4. Παθολογικές καταστάσεις: Διαταραχές όπως η θρομβοφιλία, η κακοήθεια και οι καρδιακές αρρυθμίες ενισχύουν την πιθανότητα εμφάνισης θρόμβων.

 

Τι είναι η αρτηριακή θρόμβωση και η αρτηριακή εμβολή;

• Αρτηριακή θρόμβωση: Συμβαίνει όταν ο θρόμβος σχηματίζεται μέσα σε μια αρτηρία και παραμένει στο σημείο δημιουργίας του. Μπορεί να μειώσει ή να διακόψει εντελώς τη ροή του αίματος, προκαλώντας ισχαιμία.
• Αρτηριακή εμβολή: Εμφανίζεται όταν ένας θρόμβος ή άλλο ξένο σώμα (π.χ. λίπος, αέρας) μετακινείται μέσω της κυκλοφορίας και φράσσει μια αρτηρία σε άλλο σημείο του σώματος.

Η αρτηριακή εμβολή είναι πιο ξαφνική και συχνά πιο επικίνδυνη από την θρόμβωση, καθώς μπλοκάρει απότομα τη ροή του αίματος. Η συχνότερη αιτία αρτηριακής εμβολής είναι η κολπική μαρμαρυγή.

 

Ποια είναι τα συμπτώματα της αρτηριακής θρόμβωσης ή εμβολής;

Τα συμπτώματα διαφέρουν ανάλογα με την τοποθεσία και τη σοβαρότητα της απόφραξης, αλλά περιλαμβάνουν συχνά:

1. Πόνος: Ξαφνικός και έντονος πόνος στο σημείο της απόφραξης.
2. Μούδιασμα και αδυναμία: Συνήθως στα άκρα, εξαιτίας της μειωμένης παροχής αίματος.
3. Αλλαγές στο δέρμα: Ωχρότητα ή κυάνωση στο δέρμα.
4. Απώλεια σφύξεων: Οι σφύξεις είναι συχνά μειωμένες ή ανύπαρκτες κάτω από το σημείο της απόφραξης.
5. Ψυχρότητα: Το προσβεβλημένο μέλος μπορεί να είναι κρύο.
6. Συμπτώματα εγκεφαλικού: αδυναμία η παράλυση των άκρων ή στο πρόσωπο στη μια πλευρά του σώματος, δυσκολία στην ομιλία, απώλεια όρασης, δυσκολία ισορροπίας.

 

Ποιες είναι οι επιπλοκές της αρτηριακής ισχαιμίας;

Η αρτηριακή ισχαιμία που προκαλείται από θρόμβωση ή εμβολή μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές επιπλοκές, όπως:

• Νέκρωση ιστών: Η παρατεταμένη διακοπή της αιμάτωσης προκαλεί ανεπανόρθωτες βλάβες στους ιστούς.
• Γάγγραινα: Εάν δεν αντιμετωπιστεί άμεσα, η έλλειψη οξυγόνου μπορεί να οδηγήσει σε απόπτωση ιστών.
• Απώλεια λειτουργικότητας: Η μόνιμη βλάβη στα νεύρα και τους μύες μπορεί να καταλήξει σε αναπηρία.
• Συστηματικές επιπλοκές: Όπως η σηψαιμία, όταν η νέκρωση οδηγεί σε λοίμωξη.

 

Πώς αντιμετωπίζεται ο θρόμβος στις αρτηρίες;

Η έγκαιρη αντιμετώπιση είναι ζωτικής σημασίας για την αποφυγή επιπλοκών. Οι κύριες μέθοδοι περιλαμβάνουν:

1. Φαρμακευτική θεραπεία:
   • Αντιπηκτικά: Για την πρόληψη περαιτέρω θρόμβων.
   • Θρομβολυτικά: Για τη διάλυση του υπάρχοντος θρόμβου.
2. Ενδαγγειακές τεχνικές:
   • Η ενδαγγειακή θρομβεκτομή αποτελεί μία από τις πιο σύγχρονες μεθόδους αντιμετώπισης. Με τη χρήση ειδικών καθετήρων, ο θρόμβος αφαιρείται από την αρτηρία χωρίς την ανάγκη ανοικτής χειρουργικής επέμβασης.
   • Η αγγειοπλαστική με μπαλόνι και τοποθέτηση stent μπορεί να αποκαταστήσει τη ροή του αίματος σε αποφραγμένες αρτηρίες.
3. Χειρουργική επέμβαση:
   • Σε περιπτώσεις όπου οι ενδαγγειακές τεχνικές δεν είναι εφικτές, χρησιμοποιείται η ανοικτή χειρουργική αφαίρεση του θρόμβου.

 

Ποια είναι τα μέτρα πρόληψης;

Η πρόληψη των θρόμβων στις αρτηρίες βασίζεται στη διαχείριση των παραγόντων κινδύνου και την υιοθέτηση ενός υγιεινού τρόπου ζωής:

• Διατροφή: Μειώστε την πρόσληψη κορεσμένων λιπαρών και αυξήστε την κατανάλωση φρούτων, λαχανικών και φυτικών ινών.
• Άσκηση: Η τακτική σωματική δραστηριότητα βελτιώνει την κυκλοφορία του αίματος.
• Αποφυγή καπνίσματος: Το κάπνισμα βλάπτει τα αγγεία και αυξάνει τον κίνδυνο αθηροσκλήρωσης.
• Έλεγχος παραγόντων κινδύνου: Όπως η υπέρταση, ο διαβήτης και η υπερχοληστερολαιμία.
• Φαρμακευτική αγωγή: Σε άτομα υψηλού κινδύνου, η χρήση αντιπηκτικών ή αντιαιμοπεταλιακών φαρμάκων μπορεί να είναι απαραίτητη.

 

Σημασία της εξειδίκευσης του Αγγειοχειρουργού

Ο καθηγητής Αγγειοχειρουργικής κ. Μπίσδας διαθέτει μακροχρόνια εμπειρία και εξειδίκευση στις σύγχρονες τεχνικές αντιμετώπισης της αρτηριακής θρόμβωσης και εμβολής. Η χρήση προηγμένων ενδαγγειακών μεθόδων, όπως η θρομβεκτομή με ειδικούς καθετήρες αναρρόφηση και η αγγειοπλαστική, διασφαλίζει αποτελεσματική και ασφαλή θεραπεία για κάθε ασθενή. Ο Δρ. Μπίσδας, με την αφοσίωσή του στην παροχή εξατομικευμένης φροντίδας, αποτελεί πρωτοπόρο στην εφαρμογή καινοτόμων λύσεων, προσφέροντας στους ασθενείς του την καλύτερη δυνατή ποιότητα ζωής. Για περισσότερες πληροφορίες και συμβουλές, επικοινωνήστε με τον κ. Μπίσδα για μία εξειδικευμένη διάγνωση και θεραπεία.

 

Το αγγειακό σύστημα είναι ιδιαίτερα περίπλοκο αλλά μοναδικό οργανωμένο κλειστό κύκλωμα σωλήνων μέσω των οποίων μεταφέρεται το αίμα σε όλους τους ιστούς και τα όργανα του σώματος με σκοπό τη μεταφορά οξυγόνου και σημαντικών κυττάρων και πρωτεϊνών.

Το αγγειακό σύστημα: Μια επισκόπηση

Το αγγειακό ή κυκλοφορικό σύστημα είναι το σύστημα που μεταφέρει το αίμα σε όλα τα όργανα του ανθρωπίνου σώματος. Η αρχή του είναι η καρδιά, που μέσω του αριστερού τμήματος της (κόλπος και κοιλία) συστέλλεται και στέλνει το αίμα που έχει οξυγονωθεί στον πνεύμονα σε όλες τις αρτηρίες του σώματος. Καθώς οι αρτηρίες διακλαδώνονται και μεταφέρουν το αίμα στα τελικά όργανα και ιστούς, μικραίνουν συνεχώς και μετατρέπονται σταδιακά σε αρτηριακά τριχοειδή. Στο επίπεδο αυτό γίνεται η μεταφορά του οξυγόνου και πρωτεϊνών στους διάφορους ιστούς. Το αίμα συνεχίζει την πορεία του χωρίς οξυγόνο στα φλεβικά τριχοειδή. Αυτά μεταφέρουν το αίμα σε μεγαλύτερες φλέβες (άνω και κάτω κοίλη), οι οποίες κατά τη διαστολή της καρδιάς μεταφέρουν το αίμα στις δεξιές κοιλότητες της (κόλπος και κοιλία) και εν συνεχεία στους πνεύμονες. Από εκεί το αίμα ξαναεπιστρέφει στην αριστερή πλευρά της καρδιάς έχοντας λάβει το οξυγόνο και ένας νέος καρδιακός κύκλος ξεκινά.

Συστατικά του αγγειακού συστήματος

Αρτηρίες

Οι αρτηρίες είναι αγγεία που μεταφέρουν με παλμική κίνηση το οξυγονωμένο αίμα σε όλο το σώμα. Αποτελούνται από τρεις στιβάδες (χιτώνες) κυττάρων και έχουν μεγάλη ελαστικότητα. Η πιο μεγάλη αρτηρία του ανθρώπου είναι η αορτή η οποία είναι γνωστή κυρίως για τη δημιουργία ανευρυσμάτων, ενώ η σημασία των μικρότερων αρτηριών εξαρτάται από το όργανο που αιματώνουν και τη δυνατότητα ύπαρξης παράπλευρης κυκλοφορίας.

Φλέβες

Οι φλέβες είναι αγγεία που μεταφέρουν χωρίς παλμική κίνηση το αίμα χωρίς οξυγόνο από τα διάφορα όργανα και ιστούς του σώματος πίσω στους πνεύμονες. Το τοίχωμα των φλεβών είναι πολύ λεπτότερο, ευπίεστο και εύθραστο σε σχέση με τις αρτηρίας. Ταυτόχρονα έχει τη δυνατότητα να διατείνεται σταδιακά σε μεγάλο βαθμό από όπου προκύπτουν οι κιρσοί. Οι πιο μεγάλες φλέβες του ανθρώπου είναι η άνω και κάτω κοίλη φλέβα, ενώ υπάρχει ένας πολύ μεγάλος αριθμός φλεβών που μένουν ανενεργές και μπαίνουν σε λειτουργία εάν κριθεί απαραίτητο (εγκυμοσύνη, θρόμβωση, φλεγμονή κτλ).

Τριχοειδή αγγεία

Τα τριχοειδή αγγεία είναι μικροσκοπικά αιμοφόρα αγγεία που συνδέουν τις αρτηρίες με τις φλέβες, επιτρέποντας την ανταλλαγή οξυγόνου, θρεπτικών ουσιών, αποβλήτων και διοξειδίου του άνθρακα μεταξύ αίματος και ιστών.

Πώς λειτουργεί το αγγειακό σύστημα

Το αγγειακό σύστημα αποτελείται από την καρδιά, τις αρτηρίες, τις φλέβες και τα τριχοειδή αγγεία. Η φυσιολογία του αγγειακού συστήματος περιλαμβάνει τη μεταφορά αίματος, οξυγόνου, θρεπτικών ουσιών και αποβλήτων σε όλο το σώμα.
Η καρδιά λειτουργεί ως η κεντρική αντλία του συστήματος. Αποτελείται από τέσσερις θαλάμους: δύο κόλπους και δύο κοιλίες. Το οξυγονωμένο αίμα αντλείται από την αριστερή κοιλία στην αορτή και από εκεί στις αρτηρίες που μεταφέρουν το αίμα σε όλο το σώμα. Οι αρτηρίες διακλαδίζονται σε μικρότερες αρτηρίδια και τελικά σε τριχοειδή αγγεία.
Τα τριχοειδή αγγεία είναι τα λεπτότερα αγγεία του κυκλοφορικού συστήματος και λειτουργούν ως σημεία ανταλλαγής. Μέσω των τριχοειδών, το οξυγόνο και τα θρεπτικά συστατικά περνούν από το αίμα στους ιστούς, ενώ το διοξείδιο του άνθρακα και άλλα απόβλητα απορροφώνται από τους ιστούς στο αίμα.
Το αίμα, πλέον φτωχό σε οξυγόνο και γεμάτο απόβλητα, συλλέγεται από τα φλεβίδια, τα οποία ενώνονται για να σχηματίσουν τις φλέβες. Οι φλέβες επιστρέφουν το αίμα στην καρδιά. Η άνω και η κάτω κοίλη φλέβα φέρνουν το αίμα στον δεξιό κόλπο, ο οποίος το προωθεί στη δεξιά κοιλία. Η δεξιά κοιλία αντλεί το αίμα στους πνεύμονες μέσω της πνευμονικής αρτηρίας για να οξυγονωθεί.
Με αυτόν τον τρόπο, το κυκλοφορικό σύστημα εξασφαλίζει τη συνεχή παροχή οξυγόνου και θρεπτικών ουσιών στους ιστούς, καθώς και την απομάκρυνση των αποβλήτων από το σώμα.

Σημασία ενός υγιούς αγγειακού συστήματος

Η σημασία ενός υγιούς αγγειακού συστήματος είναι ζωτική για τη γενική υγεία και την καλή λειτουργία του οργανισμού. Ένα υγιές αγγειακό σύστημα εξασφαλίζει την αποτελεσματική μεταφορά οξυγόνου και θρεπτικών ουσιών σε όλα τα κύτταρα και ιστούς του σώματος, επιτρέποντας τη σωστή λειτουργία των οργάνων. Επιπλέον, συμβάλλει στην απομάκρυνση του διοξειδίου του άνθρακα και άλλων αποβλήτων από το σώμα, βοηθώντας στη διατήρηση της ομοιόστασης.
Ένα υγιές αγγειακό σύστημα μειώνει τον κίνδυνο καρδιαγγειακών νοσημάτων, όπως η αρτηριοσκλήρωση ή αθηροσκλήρωση, η υπέρταση, η περιφερική αρτηριακή νόσος, η φλεβίτιδα ή φλεβική ανεπάρκεια και η φλεβική θρόμβωση. Διατηρεί την αρτηριακή πίεση σε φυσιολογικά επίπεδα, προλαμβάνοντας την υπερβολική καταπόνηση της καρδιάς και των αιμοφόρων αγγείων. Επιπλέον, η καλή κυκλοφορία του αίματος προάγει την καλή υγεία του δέρματος, των νεφρών και του εγκεφάλου, συμβάλλοντας στην πρόληψη ασθενειών όπως τα εγκεφαλικά επεισόδια και η άνοια.
Εν κατακλείδι, η διατήρηση ενός υγιούς αγγειακού συστήματος μέσω ισορροπημένης διατροφής, άσκησης και αποφυγής καπνίσματος και υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ είναι κρίσιμη για την ευεξία και τη μακροζωία.

Η κατανόηση και φροντίδα του αγγειακού συστήματος είναι κρίσιμη για την πρόληψη αγγειακών παθήσεων, τη διατήρηση της αρτηριακής πίεσης σε φυσιολογικά επίπεδα, και την προώθηση γενικής ευεξίας. Μια υγιής κυκλοφορία αίματος εξασφαλίζει τη μακροζωία. Ο υπεύθυνος γιατρός για τον έλεγχο των αγγείων μας είναι ο αγγειακός χειρουργός ή αγγειοχειρουργός/αγγειολόγος. Ο γιατρός αυτός πραγματοποιεί από το υπερηχογράφημα των αγγείων και την αγγειακή διάγνωση μέχρι και τη θεραπεία οποιονδήποτε διαταραχών του αγγειακού συστήματος (π.χ. αγγειοπλαστική ή bypass).

Τι είναι το υβριδικό χειρουργείο και πώς μπορεί βοηθά τους ασθενείς που πρέπει να υποβληθούν σε επεμβάσεις για αγγειακές παθήσεις; Γιατί θεωρείται πως έχει φέρει την επανάσταση στον κόσμο της αγγειοχειρουργικής και ποια είναι τα πλεονεκτήματά του;

Ο Διευθυντής Γ’ Αγγειοχειρουργικής Κλινικής στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών και Αναπληρωτής Καθηγητής Αγγειοχειρουργικής στο Universitatsklinkikum Munster, Δρ. Θεοδόσιος Μπίσδας, περιγράφει τι είναι το υβριδικό χειρουργείο, αναλύει ποια είναι τα πλεονεκτήματά του και εξηγεί τον τρόπο που εκεί πραγματοποιούνται ιδιαίτερα εξειδικευμένες επεμβάσεις σε περίπλοκες αγγειακές παθήσεις.

Διαβάστε όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε στο άρθρο που ακολουθεί.

https://www.ethnos.gr/health/article/318104/ybridikoxeiroyrgeiohepanastashsththerapeiatonpolyplokonaggeioxeiroyrgikonpathhseon

 

 

Οι κύριες αγγειακές παθήσεις είναι οι αρτηριακές και οι φλεβικές. Άλλες παθήσεις είναι επίσης οι παθήσεις των λεμφαγγείων που θα ασχοληθούμε σε ξεχωριστό κείμενο. Η αντιμετώπιση των αρτηριακών και φλεβικών παθήσεων δεν έγκειται μόνο στη χειρουργική επιδιόρθωση τους, αλλά κυρίως στην έγκαιρη πρόληψη και διακοπή των παραγόντων κινδύνου.

Κατανόηση των αγγειακών παθήσεων

Οι αρτηριακές παθήσεις αφορούν οποιαδήποτε αρτηρία του ανθρωπίνου σώματος. Η πιο συχνή αρτηριακή πάθηση είναι η στένωση ή απόφραξη του αγγείου που οδηγεί σε ισχαιμία (μειωμένη αιμάτωση) ενός οργάνου ή σε κίνδυνου εμβολής του οργάνου (π.χ. καρωτιδική νόσος). Η δεύτερη συχνότερη αρτηριακή πάθηση είναι το ανεύρυσμα, δηλαδή η διάταση ενός αγγείου. Ανάλογα με τη θέση του ανευρύσματος, ο ασθενής κινδυνεύει είτε από θανατηφόρο ρήξη (κοιλιακή και θωρακική αορτή, σπληνική, νεφρική αρτηρία) είτε από θρόμβωση (ιγνυακή αρτηρία). Σπανιότερες παθήσεις είναι ο διαχωρισμός μιας αρτηρίας (κυρίως της αορτής) ή τραυματισμός μιας αρτηρίας.

Οι φλεβικές παθήσεις αφορούν κυρίως τη θρόμβωση των επιφανειακών ή εν τω βάθει φλεβών με σημαντικότερο κίνδυνο τη μετανάστευση του θρόμβου και την πρόκληση της δυνητικά θανατηφόρου πνευμονικής εμβολής. Στην περίπτωση των φλεβών των κάτω άκρων, η δυσλειτουργία των εσωτερικών βαλβίδων (φλεβική ανεπάρκεια) οδηγεί σε στάση αίματος και αποτελεί μια από τις πιο συχνά εμφανιζόμενες φλεβικές παθήσεις.

Κοινοί παράγοντες κινδύνου για αγγειακές παθήσεις

Αμετάβλητοι παράγοντες κινδύνου

Οι συχνότεροι παράγοντες κινδύνου, τους οποίους δεν μπορεί να επηρεάσει ο ασθενής είναι οι παρακάτω:

• Ηλικία (αυξάνει την πιθανότητα περιφερικής αρτηριακής νόσου και ανευρύσματος)
• Οικογενειακό ιστορικό (αυξάνει την πιθανότητα εμφάνισης ανευρύσματος, αορτικού διαχωρισμού ή φλεβικής ανεπάρκειας)
• Γενετικοί παράγοντες (τα γονίδια παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση ανευρυσμάτων και αορτικού διαχωρισμού, περιφερικής αρτηριακής νόσου και θρομβοφιλίας)

Μεταβλητοί παράγοντες κινδύνου

Οι συχνότεροι παράγοντες κινδύνου, τους οποίους μπορεί να επηρεάσει ο ίδιος ο ασθενής είναι οι παρακάτω:

• Κάπνισμα (άμεση αιτία πρόκλησης όλων των αρτηριακών παθήσεων και φλεβικής θρόμβωσης)
• Υψηλή αρτηριακή πίεση (σχετίζεται με όλες τις αρτηριακές παθήσεις)
• Υψηλή χοληστερόλη και ανθυγιεινή διατροφή (σχετίζεται με όλες τις αρτηριακές παθήσεις και κυρίως με την περιφερική αρτηριακή νόσο)
• Διαβήτης (σχετίζεται με τη στένωση και απόφραξη των αρτηριών και προκαλεί τη χειρότερη σε πρόγνωση αρτηριοπάθεια, αυτή των μικρών αγγείων)
• Παχυσαρκία και απουσία άσκησης (σχετίζεται με όλες τις αγγειακές παθήσεις καθώς και με το λεμφοίδημα)
  Συμπτώματα και έγκαιρη ανίχνευση

Τα συνήθη συμπτώματα των συχνότερων αγγειακών παθήσεων είναι τα παρακάτω:

Αρτηριακή στένωση ή απόφραξη

Ανάλογα με το όργανο που παρουσιάζει πτωχή αιμάτωση (ισχαιμία) ο ασθενής παρουσιάζει τα αντίστοιχα συμπτώματα. Στα κάτω άκρα ο ασθενής έχει πόνο κατά τη βάδιση ή σε εκτεταμένες βλάβες εμφανίζει γάγγραινα στα δάκτυλα. Σε αποφράξεις της αρτηρίας του χεριού ο ασθενής μπορεί να εμφανίζει παράδοξες ζαλάδες από την υποκλοπή αίματος από τον εγκέφαλο. Εξαίρεση αποτελεί η στένωση καρωτίδας όπου ο ασθενής δεν έχει συμπτώματα μέχρι να προκύψει κάποιο εγκεφαλικό επεισόδιο.

Ανεύρυσμα

Το ανεύρυσμα της αορτής κατά κανόνα δεν δίνει κανένα σύμπτωμα. Σπανιότερα μπορεί να οδηγήσει σε πόνο στην κοιλιά ή στην πλάτη. Ανευρύσματα των σπλαγχνικών αγγείων είναι επίσης στις περισσότερες περιπτώσεις ασυμπτωματικά.

Φλεβική θρόμβωση

Η θρόμβωση των επιφανειακών φλεβών (θρομβοφλεβίτιδα) προκαλεί κατά κύριο λόγο έντονο άλγος τοπικά, ερυθρότητα και σκληρία κατά την ψηλάφηση. Στη εν τω βάθει φλεβοθρόμβωση, ο ασθενής εμφανίζει έντονο άλγος σε όλο το άκρο, οίδημα και ερυθρότητα.

Φλεβική ανεπάρκεια

Τα κύρια συμπτώματα της φλεβικής ανεπάρκειας ή φλεβίτιδας είναι το άλγος των ποδιών κατά την ορθοστασία, το οίδημα στους αστραγάλους, το αίσθημα καύσους και η εμφάνιση κιρσών και ευρυαγγειών. Σε κιρσούς της πυέλου (σύνδρομο πυελικής συμφόρησης στις γυναίκες, κιρσοκήλη στους άνδρες) οι ασθενείς μπορεί να έχουν αίσθημα βάρους ή πόνου στην πυέλο, άλγος στο ισχίο ή στη μέση, απώλεια ούρων κατά το βήχα ή το έντονο γέλιο, πόνο στη σεξουαλική πράξη (δυσπαρευνία), έντονη αιμορραγία στην περίοδο, αιμορροΐδες, κιρσούς στον όρχη ή στο αιδοίο ή σε κάποιες περιπτώσεις έχει συσχετιστεί με υπογονιμότητα.

Η κυριότερη προληπτική και διαγνωστική εξέταση για όλες τις αγγειακές παθήσεις είναι το τρίπλεξ των αγγείων το οποίο ανάλογα με τους παράγοντες κινδύνους του ασθενούς θα πρέπει να πραγματοποιείται σε τακτά χρονικά διαστήματα που ορίζει ο θεράπων αγγειοχειρουργός.

Στρατηγικές πρόληψης για τις αγγειακές παθήσεις

Αλλαγές στον τρόπο ζωής

Πρωτεύοντα ρόλο στη διατήρηση της υγείας των αγγείων μας αποτελεί η άμεση και πλήρης διακοπή του καπνίσματος, ατμίσματος ή της χρήσης ηλεκτρονικών τσιγάρων, καθώς όλα οδηγούν με διαφορετικό μηχανισμό σε αγγειακές βλάβες. Η σταδιακή μείωση δεν οδηγεί σε κάποια βελτίωση.

Επιπλέον, η υγιεινή διατροφή, δηλαδή τροφές με χαμηλή περιεκτικότητα σε κορεσμένα λίπη, υψηλή περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες (φρούτα, λαχανικά) καθώς και η καθημερινή άσκηση του σώματος αποτελούν βασικές προϋποθέσεις αγγειακής υγείας.

Οι ασκήσεις που είναι ευεργετικές είναι κατά κανόνα οι αερόβιες ασκήσεις (περπάτημα, τρέξιμο, κολύμβηση, cardio). Η σύσταση μας είναι μέτρια σε ένταση άσκηση 3 φορές την εβδομάδα για τουλάχιστον 1 ώρα. Ειδικά σε ασθενείς με φλεβική ανεπάρκεια, η κολύμβηση είναι προτιμότερη από το τρέξιμο, το οποίο καλό είναι να γίνεται με κάλτσες διαβαθμισμένης συμπίεσης. Σε ασθενείς με συνοδό καρδιοπάθεια ή στεφανιαία νόσο, ο καρδιολόγος θα πρέπει να αξιολογήσει τη συχνότητα και ένταση της άσκησης.

Με αυτόν το τρόπο ο ασθενής μπορεί να διατηρήσει ένα σωστό σωματικό βάρος. Σε περίπτωση αδυναμίας απώλειας κιλών, είναι σημαντικό να συμβουλευθεί έναν ειδικό ιατρό για την παχυσαρκία (παθολόγοι, ενδοκρινολόγοι, διαβητολόγοι) με στόχο τον ορμονικό έλεγχο και εν συνεχεία να ακολουθήσει ειδικές διατροφές από διατροφολόγους.

Ιατρικές παρεμβάσεις

Η θεραπεία εκλογής σχεδόν σε όλες τις αγγειακές παθήσεις είναι η ελάχιστα επεμβατική (ενδαγγειακή) επιδιόρθωση. Στην περιφερική αρτηριακή νόσο ονομάζεται αγγειοπλαστική με stent ή αφαίρεση της αθηροσκλήρωσης με αθηροτόμο. Τα ανευρύσματα αντιμετωπίζονται με χρήση ενδοναρθηκών (EVAR).  Σε περιπτώσεις νέων ασθενών, σε γενετικές παθήσεις της αορτής (σ. Marfan) ή σε επιπλοκές, ο αγγειοχειρουργός διατηρεί πάντα τη δυνατότητα ανοιχτής χειρουργικής παρέμβασης με άμεση αντικατάσταση της αρτηρίας ή δημιουργία παράκαμψης (bypass).

Στη φλεβοθρόμβωση, η θεραπεία είναι συντηρητική με χορήγηση αντιπηκτικών φαρμάκων και συχνό επανέλεγχο μέσω τρίπλεξ. Σε ειδικές περιπτώσεις μαζικής θρόμβωσης των φλεβών στην πύελο (λαγόνιες φλέβες, κάτω κοίλη φλέβα) ή σε σοβαρές πνευμονικές εμβολές μπορεί ο αγγειοχειρουργός να προβεί στην ελάχιστα επεμβατική αφαίρεση του θρόμβου και στην επαναφορά της κυκλοφορίας αντιστοίχως. Εάν πρόκειται για χρόνιες εκτεταμένες θρομβώσεις σε ασθενείς με σοβαρό μεταθρομβωτικό σύνδρομο, η αποκατάσταση γίνεται με τοποθέτηση ειδικών φλεβικών stents που βοηθούν στην αποσυμφόρηση του ποδιού.

Τέλος, στη φλεβική ανεπάρκεια ο ασθενής μπορεί να υποβληθεί μετά από τη συντηρητική θεραπεία με κάλτσες διαβαθμισμένης συμπίεσης, σε ελάχιστα επεμβατικές μεθόδους κατάργησης των επιφανειακών φλεβών (laser, ραδιοσυχνότητα ή κόλλα). Η χρήση σκληροθεραπείας για τις μεγαλύτερες φλέβες τείνει να μειωθεί λόγω του υψηλού ποσοστού επανεμφάνισης ανεπάρκειας. Σε περίπτωση επιφανειακών κιρσών η θεραπεία περιλαμβάνει την τοπική κιρσεκτομή ή σκληροθεραπεία.

Διαχείριση αγγειακών παθήσεων

Οι περισσότερες μορφές αγγειακών παθήσεων μπορούν να αντιμετωπιστούν επιτυχώς με τις σύγχρονες ενδαγγειακές μεθόδους που μειώνουν το χειρουργικό τραύμα και τη διάρκεια της νοσηλείας. Σε περιπτώσεις όπου η ενδαγγειακή θεραπεία δεν ενδείκνυται, η ανοιχτή χειρουργική αποκατάσταση μπορεί να εφαρμοστεί με μεγάλη επιτυχία αλλά με μεγαλύτερο χειρουργικό τραύμα και νοσηλεία στο νοσοκομείο. Είναι πολύ λίγες και σπάνιες οι αγγειακές παθήσεις που θεωρούνται ανίατες.

Κατά γενικό κανόνα, η ενδαγγειακή θεραπεία έχει μεγάλα πλεονεκτήματα για τον ασθενή και μικρό ποσοστό επιπλοκών. Παρόλα αυτά η βιβλιογραφία δείχνει ότι ενέχει το ρίσκο επανεπεμβάσεων, οι οποίες ως επί το πλείστον παραμένουν ελάχιστα παρεμβατικές. Αιτία των επανεπεμβάσεων μπορεί να είναι η μη ορθή χρήση των ενδαγγειακών τεχνικών ή η ίδια η πάθηση. Συγκεκριμένα σε ασθενείς με διαβήτη και στους αιμοκαθερόμενους, καθώς και σε αυτούς όπου δεν διακόπτουν την έκθεση τους σε παράγοντες κινδύνου (π.χ. κάπνισμα κτλ) ή δε λαμβάνουν τη σωστή φαρμακευτική αγωγή ο κίνδυνος επανεπέμβασης είναι υψηλός καθώς η αρτηριοσκλήρωση αφορά όλα τα αγγεία. Για αυτόν το λόγο, όλοι οι ασθενείς με αγγειακές παθήσεις θα πρέπει να βρίσκονται σε τακτικό έλεγχο από τον αγγειοχειρουργό.

Η κατάσταση των αγγείων είναι ένδειξη της γενικής υγείας ενός ασθενούς. Αν εξαιρέσει κανείς τις γενετικές παθήσεις των αγγείων, οι περισσότερες αγγειακές παθήσεις σχετίζονται με την έκθεση σε διάφορους μεταβλητούς παράγοντες κινδύνου. Η πρόληψη και η έγκαιρη διάγνωση αποτελούν τα κλειδιά για τη σωστή θεραπεία. Εάν η διακοπή των παραγόντων κινδύνου και η εξάντληση της συντηρητικής θεραπείας δεν οδηγήσει σε βελτίωση ή σε επείγουσες περιπτώσεις, η σύγχρονη αγγειοχειρουργική προσφέρει ελάχιστα επεμβατικές ή ανοιχτές χειρουργικές λύσεις. Η επιλογή της ιδανικής θεραπείας σε κάθε περίπτωση δεν ακολουθεί ένα γενικό κανόνα αλλά διαμορφώνεται ανά ασθενή ξεχωριστά (personalized medicine) από το θεράποντα αγγειοχειρουργό.

Τα αορτικά ανευρίσματα χαρακτηρίζονται ως τη διόγκωση της αορτής, δηλαδη της βασική αρτηρία που μεταφέρει αίμα από την καρδιά στο υπόλοιπο σώμα. Για την αντιμετώπιση του αορτικού ανευρίσματος, απαιτείται ιδιαίτερη εξειδίκευση και κατάρτιση. Ο Δρ.  Θεοδόσιος Μπίσδας, Διευθυντής της 3ης Αγγειοχειρουργικής Κλινικής του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών, απαντάει στις πιο κρίσιμες ερωτήσεις.

Τι είναι τα αορτικά ανευρίσματα και από τι κινδυνεύουν οι ασθενείς;

Το αορτικό ανεύρυσμα είναι η διάταση της αορτής 2,5 φορές πάνω από το κανονικό της μέγεθος. Στην ουσία το τοίχωμα της αορτής αδυνατίζει και διατείνεται παίρνοντας συνήθως τη μορφή μπαλονιού. Όταν το ανεύρυσμα ξεπεράσει τα 5,5 εκατοστά αυξάνει εκθετικά ο κίνδυνος ρήξης του τοιχώματος. Το 75% των ασθενών με ρήξη ανευρύσματος θα καταλήξουν πριν φτάσουν στο νοσοκομείο, ενώ από το υπόλοιπο 25% οι μισοί ασθενείς δε θα επιβιώσουν κατά τη διάρκεια του χειρουργείου ή μετά από αυτό.

Πώς μπορώ να καταλάβω ότι έχω αορτικό ανεύρυσμα;

Δυστυχώς για τους ασθενείς, το ανεύρυσμα σπάνια έχει συμπτώματα. Οι περισσότερες περιπτώσεις ανευρυσμάτων διαγιγνώσκονται ως τυχαίο εύρημα στα πλαίσια ουρολογικών εξετάσεων για υπερπλασία του προστάτη στους άνδρες ή ορθοπεδικών εξετάσεων για πόνο στη μέση και στα δύο φύλα ή γυναικολογικών εξετάσεων στις γυναίκες. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι το ανδρικό φύλο αυξάνει κατά 4,5 φορές την πιθανότητα ανάπτυξης κοιλιακού ανευρύσματος. Ο υπερηχογραφικός έλεγχος (triplex) με τη χρήση φορητής συσκευής έχει δείξει ότι αποτελεί ένα αποτελεσματικό και οικονομικό μέτρο για την πρόληψη των θανάτων από ρήξη αορτικών ανευρυσμάτων.

Ποιοι ασθενείς πρέπει να ελέγχονται για αορτικό ανεύρυσμα και πότε πρέπει να αντιμετωπιστεί;

Η Ευρωπαϊκή Εταιρεία Καρδιολογίας συνιστά τον υπερηχογραφικό έλεγχο για ανεύρυσμα της κοιλιακής αορτής σε όλους τους άνδρες άνω των 65 ετών καθώς και στις γυναίκες άνω των 65 ετών με προϊστορικό καπνίσματος. Επιπλέον συγγενείς α´ βαθμού ασθενών με ιστορικό ανευρύσματος της κοιλιακής αορτής πρέπει να υποβάλλονται σε παρόμοιο έλεγχο. Γενικά συνιστάται ο περιοδικός έλεγχος ανά έτος για ανευρύσματα 3,5-4,4 εκατοστά και ανά 6 μήνες για ανευρύσματα 4,5-5,4 εκατοστά. Όταν η διάμετρος του ανευρύσματος φτάσει τα 5,5 εκατοστά ή όταν δώσει συμπτώματα που δε σχετίζονται με άλλη αιτία, τότε συνιστάται η άμεση αποκατάσταση.

 

Αορτικό ανεύρισμα: Θεραπεία

H ενδαγγειακή αποκατάσταση του αορτικού ανευρύσματος έχει καταστεί μια ευρέως αποδεκτή, ελάχιστα επεμβατική και ασφαλής μέθοδος αντιμετώπισης της ασθένειας. Στις μέρες μας, χρησιμοποιούνται μοσχεύματα τελευταίας γενιάς, τα οποία εξασφαλίζουν τον επιτυχή αποκλεισμό του ανευρύσματος. Η επέμβαση γίνεται υπό γενική αναισθησία και τα μοσχεύματα τοποθετούνται διαδερμικά στην αορτή. Ανάλογα με τη θέση του ανευρύσματος υπάρχουν και οι αντίστοιχοι ενδονάρθηκες/μοσχεύματα (stents).

Ανευρίσματα της κοιλιακής αορτής: θεραπεία

Τα ανευρύσματα της κοιλιακής αορτής, που είναι και τα πιο συχνά, αντιμετωπίζονται με διχαλωτούς ενδονάρθηκες. Ειδικοί ενδονάρθηκες με ενσωματωμένους κλάδους ή οπές, χρησιμοποιούνται για τα πιο πολύπλοκα ανευρύσματα του αορτικού τόξου και της θωρακοκοιλιακής αορτής. Εδώ η πολυπλοκότητα έγκειται στο ότι τα ανευρύσματα έχουν σημαντικούς κλάδους που είτε αιματώνουν τον εγκέφαλο, είτε τα όργανα της κοιλίας και οι οποίοι πρέπει να συνδεθούν οπωσδήποτε με το στεντ (εικόνα 1).

Εικόνα 1. Ελάχιστα επεμβατική ενδαγγειακή αποκατάσταση ραγέντος ανευρύσματος του αορτικού τόξου (Α=πριν, Β=μετά), Ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος της θωρακοκοιλιακής αορτής (Γ=πριν, Δ=μετά).

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα της ενδαγγειακής αποκατάστασης των αορτικών ανευρυσμάτων;

Συγκρινόμενη με την κλασσική ανοιχτή χειρουργική θεραπεία, τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα της ενδαγγειακής θεραπείας των πολύπλοκων αορτικών ανευρυσμάτων είναι τα εξής:

1. Ελαχιστοποίηση του χειρουργικού τραύματος.
2. Απουσία μετεγχειρητικού πόνου.
3. Ελάχιστη απώλεια αίματος.
4. Άμεση κινητοποίηση του ασθενούς.
5. Διάρκεια νοσηλείας λίγων ημερών.
6. Αποφυγή εξωσωματικής κυκλοφορίας και των πιθανών επιπλοκών της.

Η χρήση του διοξειδίου του άνθρακα αντί ιωδιούχου σκιαγραφικού σε νεφροπαθείς.

Μέχρι πρότινος, η ενδαγγειακή αποκατάσταση αορτικών ανευρυσμάτων αλλά και άλλων αγγειακών παθήσεων ήταν απαγορευτική σε ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια εξαιτίας της τοξικής δράσης του ιωδιούχου σκιαγραφικού στους νεφρούς. Στις μέρες μας, το ιωδιούχο σκιαγραφικό μπορεί σε συγκεκριμένες περιπτώσεις να αντικατασταθεί πλήρως από το διοξείδιο του άνθρακα, το οποίο είναι φιλικό προς τους νεφρούς με εξαιρετική ποιότητα απεικόνισης των αγγείων. Στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών, διεξήχθη πριν από λίγο καιρό η πρώτη επιτυχημένη ολική ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος της αορτής και η πρώτη αντιμετώπιση διαβητικού ποδιού μέσω αγγειογραφίας με διοξείδιο του άνθρακα σε ασθενή με αλλεργία στο ιώδιο και χρόνια νεφρική ανεπάρκεια αντιστοίχως (Εικόνα 2).

Εικόνα 2. Εξαιρετικής ποιότητας απεικόνιση των νεφρικών αρτηριών κατά τη διάρκεια της τοποθέτησης του ενδονάρθηκα για την αντιμετώπιση ενός ανευρύσματος της κοιλιακής αορτής.

Η αντιμετώπιση των αορτικών ανευρυσμάτων σε εξειδικευμένα κέντρα αορτικών παθήσεων

Ανεξάρτητα της έκτασης ή της πολυπλοκότητάς τους, τα αορτικά ανευρύσματα πρέπει να αντιμετωπίζονται σε εξειδικευμένα αορτικά κέντρα. Τα κέντρα αυτά πρέπει να πληρούν τις παρακάτω προϋποθέσεις:

1. Σύγχρονο υβριδικό χειρουργείο, το οποίο να συνδυάζει αγγειογράφο υψηλής ευκρίνειας και δυνατότητα ανοιχτής χειρουργικής παρέμβασης.
2. Παρακαταθήκη μοσχευμάτων και ειδικών υλικών για επείγουσες καταστάσεις.
3. Εξειδικευμένο νοσηλευτικό προσωπικό στις ενδαγγειακές τεχνικές.
4. Συνεργασία μεταξύ διαφόρων ειδικοτήτων για την καλύτερη φροντίδα του ασθενούς.
5. Εξειδικευμένη μονάδα εντατικής θεραπείας.
6. Έμπειρη αγγειοχειρουργική ομάδα στις νέες ελάχιστα επεμβατικές ενδαγγειακές τεχνικές

  Στην περίπτωση που έχετε διαγνωστεί με αορτικό ανεύρυσμα ή θέλετε να μάθετε περισσότερα για την πρόληψη και τη θεραπεία του, επικονωνήστε με τον Δρ. Θεοδόσιο Μπίσδα. Για εξειδικευμένες λύσεις και ασφαλείς θεραπείες με σύγχρονη ιατρική τεχνολογία. Κλείστε ραντεβού σήμερα για να λάβετε τη δική σας εξατομικευμένη θεραπεία.